Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Αυθαιρετο ως και τυχαίο, πρόστυχο ειναι.

Υπάρχει  μια λέξη που συγκεντρωνει ως χαρακτηρισμος , όλα εκεινα τα στοιχεια της πολιτικής ζωής, στην Ελλάδα, σήμερα. 


Πρόστυχο - αυτη ειναι η λέξη

Είναι πρόστυχο  να αφαιρείς την επιλογη απο τον ανθρωπο.
Ειναι πρόστυχο να επικρατείς πάνω απο το δίκαιο.
Ειναι πρόστυχο να χρησιμοποιείς και να εξαργυρωνεις  την αναγκη.
Ειναι πρόστυχο να στρεβλωνεις και να κρυβεις την αληθεια.
Ειναι πρόστυχο να βιαζεις την βουληση.
Ειναι πρόστυχο να αλλοιωνεις το αποτελεσμα.
Ειναι πρόστυχο να θεωρεις οτι ΜΠΟΡΕΙΣ! κι ετσι να κάνεις τον ρόλο ουσια και τη δεξιοτητα μέσο.
Ειναι πρόστυχο να ωφελείσαι απο την ιδιοτελεια.


Κι έτσι, 
... προστυχα μιλας , πρόστυχα γινονται τα λογια των ποιητων στα χειλη σου, προστυχες οι οποιες αναφορές σου στην  νομιμοτητα.
...πρόστυχα πράττεις και θα πραττεις - πρόστυχα  χωρις συνειδηση αλλά με επιγνωση και χειριστικα.

πρόστυχα όλα τα εκφράζεις ...Πρόστυχα παντρευεσαι, βαφτίζεις, κηδευεις, γιορταζεις, φιλας, πηδάς, απαντάς. Πρόστυχα τραγουδας και πρόστυχα κλαις. 



Στο περασμα σου, πρόστυχα κοβεις μια ελια και καις έναν σκύλο και πυροβολείς αμαχους σε καποια νοητα συνορα και δηλητηριαζεις τα νερα, και ξεκοιλιαζεις τη γη, 


Και πουλας, πουλας, πουλας, πουλας.. και θα πουλας προστυχα, την προστυχια σου παντου.

Ξεπουλώντας , χρεώνεις τους άλλους , μετατρέποντας τους, σε 'υποχρεους" . 
Υποχρεους τίνος? Μα φυσικα της προστυχιας! 


Πρόστυχο σε ονομάζει η λεξη και καθρέφτης γίνεται...

Κι εσυ και πάλι  πρόστυχα θα φερθεις και  προστυχια εκεινον θα βαφτίσεις, για να αποστρεψεις το βλέμμα σου,  γιατι πρωτίστως πρόστυχος εισαι με τον εαυτο/ή σου ...

Και φυσικα , πρόστυχα , θα θελησεις να 'σκοτώσεις' τον καθρεφτη..


ΧΡΟΝΟ πρόστυχα δεσμευεις και κλέβεις απο τις ζωές άλλων, επειδη δεν επελεξες να ζήσεις ως Πολιτικο Ον...  επελεξες να μην  εισαι  κοινωνος, συντροφος, σκέπτης, δημιουργός, ανθρωπος.


Επέλεξες να είσαι, 
αυθαιρετος κοινωνικά, 
τυχαίος ηθικά και,
ιδιοτελής προσωπικά.  


Πρόστυχος.




ΥΣ1 Αλέξη, προσωποποιείς , σε αυτη την συγκυρια, την πιο πάνω λέξη, όσο ελάχιστοι σε τέτοιο βαθμο. Εσύ, μπορουσες να μην εισαι προστυχος και ουτε προστυχα να φερθεις, αλλά δεν το εκανες, κι αυτο ειναι απο τις μεγαλυτερες 'προστυχιες'... Εισαι εφήμερος οπως καθε προστυχια, αλλα μας βρωμισες τη λεξη συντροφος και εκλεψες τον ΧΡΟΝΟ και την ΕΠΙΛΟΓΗ την οποια ποτε δεν βιασαμε οταν εσυ υποκρινόσουν οτι δεν ησουν πρόστυχος. 

ΥΣ2 [Το πολιτικο ως αρρηκτα συνδεδεμενο με το Ηθικο (την αέναη δυναμική η οποια συνδιαμορφώνεται απο την προηγουμενη συνθηκη και τη χρονικη συγκυρια) το Κοινωνικό (ως κοινος τόπος των Ανθρωπων) και το Προσωπικο (με την εννοια  της ασκησης της επιλογης, της ελευθεριας, της ελευθερης εκφρασης, της ιδιας αυτης της Αξιας της Ζωης), αντανακλάται , μέσα απο τη λέξη αυτη, και γίνεται ενας σκληρός καθρεφτης.]
  

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

"δεν ξεριζώνουμε ποτέ ελιά"..





Όταν κόπηκε εκείνη η μουριά, δίπλα απο το πηγάδι, που είχε ανοιξει ο παππους με τα χέρια του, το 1930, άρχισα να παρατηρώ τον τόπο που μεγάλωσα με άλλο μάτι. Ενιωσα πως μαζί με τη μουρια "κόπηκε" και κατι μέσα μου. Εκτοτε, οξύνθηκε η οραση μου. Τα δέντρα του τόπου ήταν τα πρώτα που παρατηρούσα καθώς πλησιάζα το χωριό, καθε φορά που επεστρεφα. Ο απέραντος κάμπος της Ηλείας, έτσι επιπεδος που είναι, αφήνει τα 4/5 στον ουρανό και εκει, ξάφνου, βλεπει κανεις, να ορθώνονται πανέμορφοι γιγαντες. Ολόκληρες συστάδες απο τεράστιους γίγαντες, συχνά, δίπλα σε καναλια με νερό που ρεει ολόχρονα.


Εχει μια σειρά δέντρων, έξω απο το χωριο, δίπλα στην εθνική οδό, "αποτέλεσμα της αγαπης" . Ετσι τα χαρακτήρισε μια καλη φίλη, για να εξιστορίσει πως καποιος γνωστός μας, προφασιζόμενος το πότισμά τους, πήγαινε καθημερινά για να βλεπει την αγαπημενη του, την οποια παντρευτηκε αργότερα. Κάθε, μα καθε φορά που διασχίζω αυτο τον δρόμο, χαμογελώ, θυμάμαι την ιστορια και μου κάνει εντύπωση πόσο δυσανάλογα ψηλοτερα είναι απο καθε αλλο δέντρο, κατα μήκους της εθνικής οδου. Ήταν διαφορετικά τότε, δεν ήταν εύκολο να συναντηθουν τα ερωτευμένα παιδια κι έτσι απο εκείνη την αγαπη επωφελήθηκαν τα δέντρα! 

Παλιοτερα, είχα θρηνήσει ενα περιβόλι με πορτοκαλιές, κάπου στον καμπο, οταν το είδα ξεριζωμενο. "Επιδότηση" είπαν.. έτσι, μονολεκτικά. "Κι οι λευκες;" τους ρώτησα, (ένα πανέμορφο φυσικό σύνορο, δίπλα στο ρέμα..) "ε, για ξυλεία" ...και με πλάκωσε η σιωπή... Η ίδια σιωπη κάθε φορά που ακούω πως ξεριζώθηκαν τα αμπέλια, σταματησαν καλλιεργειες 100 χρόνων, χάθηκαν σπόροι, χέρσωσαν χωράφια.. 
Λιγα χρόνια αργότερα ζήτησα απο την εικονογράφο ενός παιδικου βιβλιου μου, με θέμα τους αριθμούς, να ζωγραφίσει μια λευκα απο εκεινες. Ήταν στη σελιδα του αριθμου 2, εκει, που γεννιέται το "ΕΜΕΙΣ". Κι ειναι μια λευκα όταν την δω, που με ξυπνάει να αναλογιστώ την κατάρα της εγωικής συμπεριφοράς που θυσίασε αλογιστα τον τόπο μας σε λιγους επιτήδειους για προσωρινα "οφέλη" και η ανάγκη που γίνεται αναγκαιότητα χωρίς να υπάρχει αναγκη.

Δεν είναι τυχαίο θαρρώ πως πια όταν θυμάμαι ή διαβαζω για καποιον απο την περιοχή μας, τον/ην φαντάζομαι σαν ενα δέντρο που υψώνεται κάπου στον κάμπο. Το "δεντρο" έχει συγκεριμενη μορφή.... 
Είναι μουρια δίπλα στο πηγάδι (ο πράχτορας), είναι ένα δασίλιο στο κεντρο του κάμπου (το "γελαστό παιδι"), είναι κλαίουσα (ο ξαδελφος, μετά που "εφυγε"), είναι πεύκο δίπλα στο κύμα (ένας φιλος), είναι αιωνόβια ελια (ο παππους), είναι ευκάλυπτος δίπλα στην εθνική οδο (η δυναμικη δικηγορινα απο την Πηνεία), ένα ψηλο δέντρο καλυμμένο με κισσους (η συμμαθητρια απο τα Σαβαλια), είναι μια πανεμορφη λεύκα (η πρώτη γυναίκα δημαρχος στην Ελλαδα), είναι μια μυρτιά (η αγαπημενη φίλη μου απο τη Ροβιατα).

Στη μεγαλη κατηφόρα λίγο έξω απο το χωριό, η ανασα μου αλλαζει.. 
Ελέγχω πρώτα αν όλα τα δέντρα "μου" είναι ακόμα εκει. 
Τα 'αποτέλεσματα της αγάπης", άνθρωποι, δέντρα, ρίζες.

Είναι,
... ο τόπος.
Είναι
.. ο χρόνος.
.. έτσι γεννιούνται οι σχέσεις, οι αγάπες, που θελουν νερό για να υψώσουν γίγαντες.

"Δεν κόβουμε ποτέ ελια" μου είχε πει ενας γέροντας απο τα Σαβαλια.
"είναι ευλογημενο δέντρο" συμπληρωσα, θέλοντας να κερδίσω χρόνο και να τον καταλαβω 
"είναι δέντρο" μου είπε ανυπομονα, 
"τα δέντρα είναι οι ρίζες μας" του είπα, τότε.. 
"ναι, ειναι αμαρτία" μού αποκρίθηκε, κουνώντας το κεφάλι.

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

ένα "αυτοδιαχειριζόμενο" όραμα







Είναι απο τότε που έκλεισε, που με στοιχειώνει η σκέψη του εργοστασίου της ΗΛΒΙΓΑΛ στην Εθνική οδο, απο τη Γαστούνη προς τα Σαβάλια. Απειρες φορές ονειρεύτηκα τους εργάτες του να επιστρέφουν, μονοι τους και να αναλαμβανουν την παραγωγή. Ποιος άλλος άλλωστε γνωρίζει καλυτερα απο εκεινους τον τρόπο που ωρίμαζε εκείνο το καταπληκτικό τυρί! Εκείνη η καταπληκτική "κεφαλοπαρμεζάνα" που παρόμοια γεύση δεν βρήκα σε κανενα ταξίδι μου στον κόσμο..

Απειρες φορές ονειρευτηκα τον τρόπο, απο την αρχή μέχρι το τέλος... Πως ήταν, λέει, όλοι οι κτηνοτρόφοι της περιοχής αλληλέγγυοι δίπλα στους εργάτες και, πως τους προμηθευαν γάλα κόντρα στις πιέσεις των μεγάλων εταιρειών. Πως και οι καταστηματαρχες αγοραζαν ανελλειπώς εκεινο το τυρι με περηφάνια. Πως πάντα κάποιος , προσφερόταν να μεταφέρει το προϊόν του κόπου και της αγάπης εκεινων των ανθρωπων σε άλλες αγορές, για να μπορέσουν να θρέψουν τις οικογενειες τους με τιμια δουλεια. Πως τέλος καθε χρονιας τα κέρδη έχτιζαν βιβλιοθηκες και ωδεία και αιθουσες ζωγραφικής και έκαναν εκδρομές τα παιδια σε πρωτευουσες του κόσμου με τα χρηματα που εβγαζαν οι δικοι τους μέσα απο συλλογικη δουλεια και αποφαση...
Θα σας φανεί παράξενο αλλα κάθε φορά που γνωρίζομαι με ένα άτομο στο πάγκο των τυριων μιας υπεραγοράς, πάντα ρωτάω αν γνωριζει εκεινο το τυρι.. και μετράω τα χρόνια του καθενος, απο τη γνωση που έχει για το εξαιρετικο σκληρο κίτρινο τυρι μακράς ωρίμανσης με το μαύρο προστατευτικό κερί, που όλοι αποδεδειγμένα ήθελαν και αγαπουσαν. Μόνο που τελευταίως λιγοστεύουν οι άνθρωποι στο πάγκο των τυριών που το θυμούνται... κι έτσι καταφεύγω να κεντρίζω τη συζητηση με φίλους γευσιγνωστες, έτσι σαν ένα άτυπο μνημοσυνο δηλαδη, για κάτι που βίαια αποκόπηκε απο τη ζωή του τόπο μου. Μια απο εκείνες τις φορές μού είχε πει ενας φίλος που γνωριζε πολλά για τα τυρια "Είναι κι ο τόπος, ξέρεις Τζουλια"... "τι τρώνε τα ζώα, αν εχει θαλασσα κοντά και άρα αλάτι ο αέρας, αν θα ωριμάσει σε συνθήκες υγρασιας αν, αν, αν,.. Είναι και ο τόπος" ...
Μετά και απο την εξαιρετική προσπαθεια αυτοδιαχειρισης της ΒΙΟΜΕ, ο νους μου επισκέπτεται το εγκατελειμενο εργοστασιο με ένα "κρυμμενο τραυμα":
Γιατι σταματήσαμε να παραγουμε;
Γιατί τους αφήσαμε να υπερχρεώνουν τους συνεταισμους μας;
Γιατί ανταγωνιστήκαμε τον συγχωριανό και φίλο μας;
Γιατι σταματήσαμε να δημιουργούμε;
Γιατι δεν πήραμε την τυχη τού τόπου στα χερια μας;
Γιατι θαψαμε τα αγροτικά μας προϊοντα στις χωματερες χωρίς δευτερη σκεψη;
Γιατί τους επιτρέψαμε να μας σταματήσουν;
Γιατί έφυγαν οι ανθρωποι απο τον τόπο μας;
Γιατί τους αφήσαμε να κλέψουν τον χρόνο , τον τόπο, το μελλον μας;
Γιατί εισάγουμε κακής ποιοτητας ή πανακριβα εξαφανιζοντας τα δικα μας;
Θα τολμήσουμε να στηρίξουμε τον τόπο και ο ενας τον άλλον;
Θα αφήσουμε να χαθει η τελευταία ευκαιρια;
Συνηθίσαμε άραγε τα αδεια χωράφια, τα άδεια εργοστάσια, τα άδεια καταστηματα, τα λιγοτερα παιδια στα σχολεία, τις λιγοτερες δουλείες , τα ελαχιστα για μας και τα παιδια;
Θα αφήσουμε οποιοδηποτε να μας πείσει οτι δεν μπορούμε διαφορετικά;
Τι άλλο χρειαζομαστε εκτός απο ανθρωπους και βούληση;
Τι άλλο χρειάζόμαστε εκτος απο εμας τους ίδιους;
αν το σκεφτείς ... μονο αυτο χρειαζομαστε
ο τόπος πάντα έχει τον τρόπο ...
εμείς είμαστε οι ανθρωποι
εμείς είμαστε η βουληση
μια αρχή χρειάζεται να γίνει...
μια αρχή...

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Ένας μηχανισμός είναι κι αυτός!



Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, μέτρησα τις αδυνατότητες μια-μια, γέμισα τις βαλίτζες μου, και κατευθύνθηκα στην αγαπημένη πόλη.

Είχα ρυθμίσει τα σημαντικά ραντεβού προηγουμένως, κυρίως άνθρωποι και προορισμός. Πάντα προορισμός, κι οι άνθρωποι βρίσκονται στην πορεία.

Άδειασα την βαλίτζα στον πρώτο σταθμό. Η μια αποστολή «εξετελέσθη», ήταν η Μαρία εκεί, και γέμισα ελπίδα. Άνθρωποι , άνθρωποι παντού… πάντα οι Άνθρωποι.

Περπάτησα προς το τεράστιο θεσμικό κτήριο για το άλλο ραντεβού. Παρέμεινα στην πύλη για ώρα. 
Το μήνυμα δεν είχε δοθεί και ο άνθρωπος εκεί, ήταν πολύ απασχολημένος. Θα συναντούσαν κάποιον άλλον. Είχα αρκετό χρόνο να παρατηρήσω γύρω μου. Το κτίριο συρρικνωμένο και απίστευτα ξεπεσμένο στα ματια μου. Οι μόνοι ενθουσιώδεις άνθρωποι, να μπαινοβγαίνουν με κάτι πρόχειρο στο φαντασιακό τους, ήταν οι «δικοί» μου. Μα που χάθηκαν οι «άλλοι»; Μα, μόνο «εμείς» δουλεύουμε σε αυτό το μαγαζί;

Ένιωθα το ξενύχτι της προηγούμενης μέρας να βαραίνει τα βλέφαρα.. την σκόνη της πάστρας του κτηρίου να θαμπώνει το βλέμμα μου. Μετά από ώρα είχα μπει σε ένα γραφείο. Ούτε νερό, ούτε βλέμμα. Ήρθε ένας αναγνωρίσιμος. Κάθισε δίπλα μου. Ηταν ένα άτομο που θα μπορούσε να γεφυρώσει μια υπαρκτή ανάγκη η οποία σχετιζόταν με το ραντεβού και το project. Χαιρετηθήκαμε τυπικά. Δεν έκανα ούτε ένα βήμα, δεν ανέφερα τιποτα για το project. Δεν κάνω «δημοσιοσχετισμούς» πλέον. Έμπαιναν και έβγαιναν πολλοί. Το «μεγάλο αφεντικό» είχε πολλά ραντεβού. Και τα κομπιούτερ όλων, ανοιχτά στο face book. Ήρθε και ο «βοηθός» να με ..βοηθήσει. Δουλευταράς, σήκωσε το βάρος την τελευταία στιγμή, όπως όλοι οι έντιμοι δουλευταράδες. Έντιμος και ειλικρινής. Άρχισα να θεωρώ ότι δεν χάθηκαν όλα. Πως τάχα, σώθηκε το ραντεβού, το όποιο ανανεώθηκε για ένα άλλο κτίριο σε 2 μέρες.

Στην έξοδο, μήνυμα από ένα φίλο, «μη φύγεις, περίμενε μας, να πάμε για καφέ» (μας «ποιους» αναρωτήθηκα αλλά δεν ρώτησα. – γνωρίζω πια, πως ο προορισμός έχει πάντα ανθρώπους, είναι αυτονόητο, δεν απορώ, δεν ξαφνιάζομαι). Κάθισα απέναντι από την πλαϊνή είσοδο στην άκρη του μεγάλου ανθώνα. Περίμενα, και όταν ήρθε ο φίλος, ανάψαμε τσιγάρο. «Να περιμένουμε λίγο, μου είπε».  Κάθε τόσο «δικοί» περνούσαν και τον αποχαιρετούσαν. Ήταν το τέλος της μέρας, το τέλος μιας ακόμα κουραστικής εβδομάδας. Κάπου εκεί, ο αναγνωρίσιμος κύριος, βγήκε από το κτίριο, περπάτησε τοξωτά σε απόσταση, «γεια σου Τζούλια» με αποχαιρέτησε. Εκείνη την στιγμή αποφάσισα ότι θα του γράψω για το project όταν επιστρέψω, έτσι κι αλλιώς ήταν μέρος του χωρίς να το γνωρίζει, έτσι κι αλλιώς επρόκειτο για ένα project γέννημα μια ανάγκης όμοιας του αποχαιρετισμού του. Κατ’ ακρίβεια του έμοιαζε κιόλας!

 Ένα τηλεφώνημα μάς ενημέρωνε ότι «έρχεται». Κοίταξα προς την κατεύθυνση που θα ερχόταν … ήταν ο  αγαπητός φίλος,  που ήθελε να μου κάνει έκπληξη.  Και τα κατάφερε! Τα κατάφεραν! Θα είχαμε λίγη  ώρα μαζί… περπατήσαμε πειράζοντας ο ένας τον άλλον. Περάσαμε από δρομάκια των φοιτητικών χρόνων μας, που καθένας έζησε ξεχωριστά και παράλληλα. Φτάσαμε στο καφέ. Άρχιζε το  cat-exercise. (Θα χρειαστεί μια ώρα να εξηγήσω, και τώρα δεν μπορώ). Θέματα, βλέμματα, κουβέντες, συζητήσεις. Στο δρόμο της επιστροφής μοιραστήκαμε έναν περίπατο κι ένα ταξί. Βγήκε από το δρόμο του, να δώσει χρήματα σε έναν άστεγο, και περπάτησε ξανά ανάμεσα μας. Δεν ήταν τι, αλλά πως το έκανε… το είχα αποφασίσει αυτοστιγμεί … (κι εκείνος το ξέρει). Τυχερός άνθρωπος σκέφτηκα, έχει και την «αγία του τράπεζα» στο σπίτι, και το δικό του «λάβετε φάγετε».
Ήξερα επίσης, ότι θα τελείωνα μαζί τους, όλα όσα αρχίσαμε λίγους μήνες πριν… ακόμα και τα αδύνατα, τα δύσκολα και τα μεγάλα… Ο,τι και να συμβει…

Πέρασαν οι επόμενες μέρες με ανθρώπους. Σημαντικούς ανθρώπους, εκτός του project. (Μια άλλη αφήγηση τεραστία, και τώρα, δεν έχω ώρα). Περίμενα το πρωινό της Δευτέρας. Είχα έρθει άλλωστε κυρίως για το project στην αγαπημενη πόλη.

Λίγο πριν την πτήση μου, στο δρόμο για το αεροδρόμιο, σαν να λέμε στο παρά πέντε… σταμάτησα με το ταξί στο γκρίζο κτίριο. Πρώτα στον 4ο μετά στον 3ο (αν θυμάμαι καλά) Το ένα ραντεβού ακυρώθηκε. Περίμενα το άλλο. Πέρασα από μουντά γραφεία, άδεια γραφεία, γνωστά γραφεία. Γραφεία.

Άδεια γραφεία. Που ήταν ο παλμός ; η ετοιμότητα; Η αποφασιστικότητα να αναλάβουμε σημαντικά «projects”? Ο αέρας κενός … ακατοίκητος. Η σιωπή μουχλιασμένη… απροσδόκητα μουχλιασμένη.. εκείνο το αεράκι του καλοκαιριού, δεν είχε μπει από τα κλειστά παράθυρα…

Ήρθε το ραντεβού. Είπα όσα έπρεπε, με δεξιοτεχνία περισσή. Μίλησα «αντρικά» και με κατάλαβε. Ήξερα ότι υπόσχεται πράγματα που δεν θα υλοποιήσει. Αναρωτιόμουν όμως με ποιον τρόπο… αποφάσισα πως δεν θα με εκπλήξει .. θα είναι κι πάλι ο γνωστός και ο συνηθισμένος τρόπος: θα το αφήσει στην άκρη του γραφειοκρατικού ραφιού του, μέχρι να μαραθεί… μέχρι να ξεχάσω… μέχρι ….
Τι κι αν το «project” αφορά μια χώρα ολόκληρη, πραγματικούς ανθρώπους, ανάγκες και λύσεις…
Τι κι αν είχε αποτελέσματα ήδη… ποιος μετράει τα αποτελέσματα στις ζωές πραγματικών ανθρώπων… Ποσοτικά γίνονται τα ποιοτικά μόνο όταν τους ενδιαφέρει… (δεν έχω ώρα να εξηγήσω).

Ο μηχανισμός …

Επέστρεψα…

Έγραψα στον «μηχανισμό». Συμπλήρωσα το τυπικό μέρος του project. Δεν άφησα περιθώριο λάθους. Έκανα αυτό που «έπρεπε». Κι ας ήξερα ότι ήταν μάταιο. Κάποιοι δεν μπήκαν καν στο κόπο να απαντήσουν. Κάποιοι απάντησαν ότι θα το δουν. Δεν μπορούν… μπροστά στα μάτια τους ήταν και δεν το «είδαν».

Για μέρες έριχνα και ξάναριχνα  τα όστρακα … άπειρες φορές.. και οι συνδυασμοί χιλιάδες…
Διάβαζα τον μάχιμο σύντροφο που αναισθητοποιεί την απελπισία του  για να μπορεί να δίνει ελπίδα σ’ άλλους -  του έγραψα, μ απάντησε, με ανθρωπιά μονάχα... δεν είμαι μονή, δεν απελπίζομαι μοναχά εγώ… το βλέπουν κι άλλοι… δεν είσαι μονός σου… σε «είδα». Είναι αρκετό; Δεν ξέρω…

Συνάντησα έναν μοναχικό και ευγενή κορμοράνο. Ερωτεύτηκα μια ουτοπία ξανά, ονειρεύτηκα την Άνοιξη που πλημύρισε τα ρουθούνια μου, ενώ πάλευα μ’ ένα θεριό που το τρόμαξα για λίγο. Και είχε 3 μέρες Άνοιξη στην γειτονιά για όλους…

«Περίμενε πέντε μέρες μόνο», μου είπε ο αγαπητός, κι ήξερα πως το λέει για μένα κι όχι για τους άλλους…. «ΟΚ» του είπα, και ήξερα, πως γνώριζε πως για εκείνον συμφώνησα κι όχι για μένα…

Γνώρισα έναν τρυφερό άνθρωπο και έναν σπουδαίο σύντροφο για την γυναίκα του, που άντεξε 3 γενιές συλλογικής ματαίωσης κι ακόμα υπομένει κι είπα, περίμενε για λίγο ακόμα… ποια είσαι εσύ να τα παρατήσεις τώρα;

Είδα τον φθόνο και την κακιά, με αγγελικό παρθενικό πρόσωπο. Την άγνοια και την άδικη περιπλάνηση σε πάθη αυτονόητα που λύνονται στην εφηβεία.. κι είπα, έτσι είναι ο «κόσμος».

Ξαναερωτευτηκα την ελπίδα μέσα από έναν άλλον άνθρωπο, και γέλασα με την ψυχή μου, επιβίωσα την ανέχεια  με αγάπη και πλούσια ένιωσα ξανά. Αρνήθηκα προσκλήσεις, αιτήσεις, συζητήσεις… αρνήθηκα το περιττό ή το μη αναγκαίο…

Αποχαιρέτησα υποσχέσεις αγάπης και «ζωής» - πολλές φορές αυτοστιγμεί , κι άλλες φορές μετά από λίγο.. πόσες προσφέρονται καθημερινά, και πόσες το έννοουν αλήθεια! Δεν το απάντησα.. δεν ξέρω…

Καμάρωσα την αλλαγή σε νεαρό άτομο, τα άλματα της, τη χαρά της ζωής της, και πηρά θάρρος για εκείνους που ακολούθουν …

Είδα μια συλλογικότητα πάνω από μηχανισμούς κι ένιωσα ελπίδα, μίλησα με φίλους, κι ένα παΐδι ν ανάβει 5 κεριά στην μνήμη των δυο φοιτητών που πέθαναν από φτώχια. Κι είπα, ας είναι τότε, ας την κρατήσουμε ζωντανή για εκείνους που ακολούθουν, ας είναι έτσι… κι ας μη το δούμε εμείς…

Τα όστρακα … στο πάτωμα την σκέψης μου, ξανά και ξανά, άπειρες φορές.. χιλιάδες οι συνδυασμοί…

Δεν έχω απάντηση να δώσω…

Μονάχα μια τυπική παραίτηση οφείλω…

Και εκείνο το ένα το όστρακο που ξεχώριζε, μονάχο του, στην άκρη…. θα κρύψω στην τσέπη μου ξανά.

Κάθε φορά παρέμενε , στην άκρη , μόνο

Υ.Σ. Τυπική παραίτηση θα είναι, εκείνος ο μηχανισμός, δεν με είχε ποτέ… Εκείνος ο μηχανισμός με την ουσία ατόμων επιβιώνει…. Και τέτοια χάρη δεν του κάνω… όσο είναι μηχανισμός… κι αυτό είναι το μόνο δώρο φεύγοντας….  Α, ναι! Και μια ψήφος.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

2004, η χρονιά της πλήρους ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ και στη ζώνη αστάθειας. (Μέρος IΙ)





…παρέδωσε κοινότητα…

Τον Απρίλη του 2004…

… η Κύπρος, λίγες μόνο μέρες πριν την πλήρη ένταξή της στην ΕΕ, ετοιμάζεται για το δημοψήφισμα που θα αποτύπωνε τη «βούληση» του Κυπριακού λαού, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, για την επανένωση και την ειρηνική συμβίωση. Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, με ένα παγωμένο δάκρυ, ολοκληρώνει το διάγγελμά του προς τον Κυπριακό λαό με τη φράση «δεν παρέλαβα κράτος για να παραδώσω κοινότητα» επιβάλλοντας το ΟΧΙ το οποίο, εν κρυπτώ και παραβύστω, προετοίμαζε καιρό. 

 

Είχε πέσει η αυλαία που είχε ανοίξει η γιγαντοαφίσα με τον μαύρο φόντο και τα λευκά γράμματα, με τη λέξη «ΟΧΙ», για να υποδεχτεί την αντιπροσωπεία του Μπούργκενστοκ[1] στο αεροδρόμιο Λάρνακας, σαν προάγγελος της αδυσώπητης εκστρατείας εναντίον της συμφιλίωσης του κυπριακού λαού και όλων όσων θα ακολουθούσαν. Αλήθεια πότε πρόλαβαν και ήταν τόσο οργανωμένα αυθόρμητοι!


Πρόκειται για μια νέα αφήγηση των γεγονότων, σε πείσμα ακόμα και αυτής της «αντιαμερικανικής» προπαγάνδας που πρόχειρα και βιαστικά έπεισε τους περισσότερους,  εντός και εκτός του νησιού, με αόριστες και γενικόλογες αναφορές για το προδοτικό και αμερικανόφερτο σχέδιο Ανάν, το οποίο ουδείς διάβασε, πόσο μάλλον κατάλαβε. Η απόρριψη αβασάνιστα εναποτέθηκε, φυσικά, στη στάση αποδοχής και στήριξης του ΑΚΕΛ. Ποιος θα τολμούσε άλλωστε να αμφισβητήσει το κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου - το επί 30 χρόνια συνεργαζόμενο κόμμα εξουσίας με όλες πλην 2 κυβερνήσεων, κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου βεβαίως! 

Το ΑΚΕΛ, μέσα σε μια νύχτα, κάνει για τα μέλη του στροφή 180ο - μεγάλη Παρασκευή ήταν - με την περίφημη φράση «[αποφασίσαμε] να στηρίξουμε ΟΧΙ για να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ».[2] Συνεχίζοντας έτσι την παράλογη πορεία στήριξης της πολιτικής του κομμουνιστοφάγου «Δευκαλίωνα»[3] Τάσσου Παπαδόπουλου, η οποία είχε και πάλι σφραγιστεί με μια και μόνο φράση από τον τότε γ.γ. του ΑΚΕΛ Δημήτρη Χριστόφια: «έχει αλλάξει ο άδρωπος, σιορ».[4]

Ελάχιστες μέρες ήταν αρκετές, από την 1η μέχρι την 24η Απριλίου να ξετυλιχθεί με απίστευτη ένταση το μένος της προπαγάνδας του ΟΧΙ. Είναι η εποχή που κάποιοι ασχολούνται με τα χρήματα της «αμερικανικής» προπαγάνδας.  Θυμάμαι όταν κυριολεκτικά  «βγάζαμε δίσκο» για να συγκεντρώσουμε 700 λίρες για μια και μόνο γιγαντοαφίσα «ΝΑΙ» στην είσοδο της Λευκωσίας, ενώ οι αφίσες του ΟΧΙ κοσμούσαν όλο το νησί χωρίς να ασχολείται κάποιος με τις πηγές της χρηματοδότησης και το λόμπυ πέριξ των καναλαρχών που λυσσομανούσε κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων. Απαρίθμησε ποτέ κανείς τα αμύθητα οικονομικά συμφέροντα της διχοτόμησης, τους εμπλεκόμενους, τα κέντρα που την στήριξαν τότε και τη στηρίζουν διαχρονικά; Μόνο τα «βρώμικα» χρήματα των ΗΠΑ που μέχρι τότε η Κύπρος δεχόταν αδιαμαρτύρητα, πρώτα για την μετά τον πόλεμο ανοικοδόμηση και αργότερα για την οικοδόμηση της ειρήνης και εμπιστοσύνης μεταξύ ε/κ και τ/κ μετατράπηκαν σε λίστες χρηματοδότησης προδοτών. Έτσι, χωρίστηκε η Κύπρος στα δυο με τους «Νεναίκους» άρα απατεώνες και προδότες και τους «Οχιάδες»  έντιμους και υπερπατριώτες! Ο Τάσσος ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά όταν δημοσιογράφος τον προκαλεί να στοιχειοθετήσει τις κατηγορίες απαντώντας απλά  «Προκύπτουν από την περιρρέουσα.  Βλέπετε, μόνο σε κοινωνίες με πρωτόγονες πολιτικές πρακτικές και συναίσθημα,  1-2 φράσεις κλειδιά είναι ικανές να κλειδώσουν την σκέψη μιας πλειοψηφίας και να στοιχειώσουν γενιές όπως ακριβώς η «περιρρέουσα» …

Ο Τάσσος που την ίδια εποχή πρέπει να λογοδοτήσει για τα λεφτά του Σερβικού λαού που έρχονταν με μαύρες σακούλες σκουπιδιών, με βραδινές πτήσεις, των Κυπριακών και άλλων αερογραμμών, στον επίσημο αερολιμένα της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να κατατεθούν μερικώς στην Λαϊκή Τράπεζα.

Την 24η  Απριλίου 2004, το 76% των Ελληνοκυπρίων απορρίπτει το Σχέδιο Επίλυσης του Κυπριακού με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ. Οι Τουρκοκύπριοι αντιθέτως, το αποδέχτηκαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Βλέπετε, είχαν ήδη επαναστατήσει 3 φορές την προηγούμενη περίοδο, μια διαμαρτυρόμενοι για την νομισματική υποτίμηση και τραπεζική απάτη, μια ένα χρόνο πριν με έντονη πίεση για τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων και μια, όταν στο δρόμο για την επανένωση απομόνωσαν (με τη βοήθεια και της Τουρκίας) τον παντοδύναμο Ντενκτάς μετά από 29 χρόνια μονοκρατορίας.  Δέκα μέρες πριν το δημοψήφισμα μια πορεία υπέρ της λύσης μετατρέπεται σε πορεία διαμαρτυρίας εναντίον του Ντενκτάς και του ΑΚΕΛ![5]. Η πορεία μιλούσε καθαρά για τη στάση και των δυο πάνω και κάτω από την Πράσινη Γραμμή. Βλέπετε, οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν ποτέ πρόβλημα, ακόμα και μέσα στον αποκλεισμό τους, να λένε τα πράγματα με το όνομά τους.

Φυσικά η απόφαση των Ελληνοκύπριων έπρεπε να γίνει σεβαστή. Ωστόσο η ηγεσία τους είχε αποφασίσει διαφορετικά, ή καλύτερα, όπως δήλωσε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Ευρωπαίος Επίτροπος αρμόδιος για τη Διεύρυνση Γκούντερ Φερχόιγκεν[6], «οι Κύπριοι μας εξαπάτησαν».

Το νησί ως ένα πλήρες μέλος της ΕΕ συνεχίζει την παραδοξότητα του δίκαιου της ανάγκης, μπαίνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση διχοτομημένο και με ειδικό καθεστώς. Η αμιγώς ελληνοκυπριακή κυβέρνηση, εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία, με ειδικό και πάλι καθεστώς («ένταξη ολοκλήρου του νησιού με τις περιοχές που δεν ελέγχει η ΚΔ»).  Αντιμετωπίζεται στο τυπικό μέρος της ανωμαλία εφαρμογής της Συνθήκης Προσχώρησης. Η ίδια ωστόσο η «ανωμαλία»  δεν επιλύεται, αλλά διαιωνίζεται δημιουργώντας στρεβλώσεις σε πολλά επίπεδα. Μετά το 2004, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι απομακρύνονται όλο και περισσότερο. Το ίδιο και η Τουρκία.

Η Τουρκία που με ορίζοντα την ευρωπαϊκή της ένταξη είχε επιδείξει την πρόθεση να συμβιβαστεί. Η συσκότιση απέστρεψε  το βλέμμα εντέχνως από το «άδειασμα» του Ντενκτάς, από την παραχώρηση ακόμα και μέρους της Καρπασίας[7] εκτός από την Μόρφου, Αμμόχωστο και άλλες περιοχές. Η Τουρκία μετά το 2004 απομακρύνεται από την ΕΕ και σιγά σιγά προσανατολίζεται σε μια εκτός ΕΕ σύνθηκη. Χαράς ευαγγέλια για κάθε υπερπατριώτη που αναμένει την διάλυσή της ως η μόνη αποδεκτή λύση του κυπριακού.  Στην ιστορική συγκυρία η Γερμανία και η Γάλλια, με οριακή ανοχή, είχαν συμφωνήσει με όρους. Θα προσαρμοστούν επίσης μετά το δημοψήφισμα φυσικά. Η ιστορική συγκυρία είχε χαθεί. Η Γαλλία πούλησε αμέσως σειρά οπλικών συστημάτων στην ΚΔ για να διασφαλίσει το «μέλλον» που είχε αποφασίσει τελεσίδικα.

Το κρεσέντο του εθνικισμού συσκότισε παράλληλες διαδρομές και παίχτες. Πρωταγωνιστές εκτός από τις ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία ήταν και χώρες που δεν άκουσε κανεις το όνομα τους κατά τη διαπραγμάτευση του Σχεδίου Ανάν. Ήταν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές πίσω από τη σκηνή.
Θα περνούσαν τουλάχιστον 6 χρόνια μέχρι να συμβεί αυτό , να ακουσουμε δηλαδή τα  ονοματα τους αλλά όχι απαραιτήτως τον ρόλο τους…

(συνεχιζεται..)


[3] Ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραφε στο «Εγερτήριο Σάλπισμα» ως ιδεολογικός καθοδηγητής της νεολαίας της ΕΟΚΑ
[4] [μτφ: «Μα, έχει αλλάξει ο άνθρωπος!»]

[6] http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=40813  [σημείωση: «Καταλήγοντας, σημείωσε ότι η λύση του Κυπριακού θα έχει θετική επίδραση σε μιαν από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του πλανήτη»].
[7] Πρόταση που κατά τον Δημήτρη Χριστόφια και Νικό Αναστασιάδη έμεινε στο τραπέζι του Τάσσου Παπαδόπουλου ανέγγιχτη στο Μπουρργκεστοκ

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

2004, η χρονιά της πλήρους ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ και στη ζώνη αστάθειας. (Μέρος Ι)


«Παρέλαβα Κράτος»


Όταν ο υπουργός παιδείας της πρώτης περιόδου της διακυβέρνησης Χριστόφια και υπέρμαχος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, η οποία έμεινε στα συρτάρια, Αντρέας Δημητρίου είχε αναφέρει, μεσούσης της ελληνοχριστιανικής έξαρσης ενάντια στο σχέδιο Ανάν και αναφερόμενος στον Κυπριακό λαό ότι «λαοί, με μέσο όρο  iq 80, βρίσκονται στις ζώνες αστάθειας του πλανήτη, όπως Πακιστάν, Αφγανιστάν κλπ» από τη θέση, τότε, του επικεφαλής του Τμήματος Ψυχολογίας, του Πανεπιστημίου Κύπρου, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι λίγα χρόνια μετά θα επιβεβαιωνόταν η πορεία που, με το πιο μεθοδικό τρόπο, για πρώτη φορά μετά το 1974, έμπαινε η  Κύπρος – σε μια ζώνη αστάθειας. 

Από το 1974 και μέχρι το 2004, η σταθερότητα και η ειρήνη στη περιοχή, έπρεπε πάση θυσία να διαφυλαχτούν. Το νησί, μια πλωτή πλατφόρμα συμφερόντων, δίπλα στην καυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής, με διασταυρωμένα, παγκόσμια συμφέροντα.

Με οξύμωρο τρόπο η σταθερότητα, η ειρήνη  και η ασφάλεια διασφαλίζονταν με:
-         την παρατεταμένη ανακωχή και ψυχροπολεμική διαχείριση της διακοινοτικής σύγκρουσης,
-        την εγκαθίδρυση 6 στρατών, 4  στρατιωτικών βάσεων,  μιας ζώνης [νεκρής] για αποσυμπίεση τυχόν απρόβλεπτων δικοινοτικών συγκρούσεων, και με τη ανανέωση της παρουσίας του ειρηνευτικού στρατού ΟΗΕ κάθε χρόνο.
-    την εθνικιστική ρητορική πάνω και κάτω από την πράσινη γραμμή, για να εδραιώνεται ο ψυχροσυγκρουσιακός διαχωρισμός, αποτυπωμένος στη φράση «εσείς από εκεί και εμείς από εδώ».
-     την ενίσχυση της ρητορικής περί «αδιαλλαξίας» της Τουρκίας, που φυσικά είναι μια δύναμη εισβολής και κατοχής, ωστόσο για τους ελληνοκύπριους το Κυπριακό ξεκίνησε το 1974!
-   την ευημερία των κατοίκων ως ένα παράπλευρο απότοκο. Τεράστια ποσά[1] από τις ΗΠΑ έρρεαν τις πρώτες δεκαετίες στην ΚΔ και ποσώς προβλημάτιζε τους Κύπριους και Έλληνες και  πολλές φορές αντιαμερικανούς, υπέρμαχους της ανεξαρτησίας της νήσου.
-      Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, Ισραηλινούς, να αγοράζουν, να επενδύουν -  να εδραιώνονται πάνω και κάτω από την πράσινη γραμμή,
-    μυστικές υπηρεσίες να στέλνουν τα εκπαιδευόμενα, άγουρα μέλη τους για field research & practice στην Κύπρο,[2] - τόσο εύκολο ήταν!
-       ειδικά γραφεία πρεσβειών να επενδύουν σε ανθρώπινο δυναμικό και πόρους δυσανάλογο του μεγέθους της νήσου,
-    τη σύμμαχο χώρα στο συμβούλιο Ασφαλείας, Ρωσία, να ψηφίζει ότι επιθυμεί η Λευκωσία ασυζητητί, ενώ εναποθέτει τα κεφάλαια της στις τράπεζες και τις υπεράκτιες εταιρείες.[3]   

Τι έγινε όμως το 2004;

(συνεχίζεται..)


[1] Από το 1974 η αμερικανική κυβέρνηση παραχωρεί 15 εκ. δολάρια, ετήσια οικονομική βοήθεια προς την Κύπρο. Τα 5 εκ. υπό μορφή υποτροφιών μέσω του Φούλμπραϊτ και τα 10 εκ. για ανθρωπιστική βοήθεια και αναπτυξιακά έργα. Συνολικά, από το 1974 μέχρι σήμερα πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Δαπανήθηκαν κυρίως σε αναπτυξιακά έργα (ανέγερση προσφυγικών οικισμών, Μακάρειο Νοσοκομείο, Πάφου και Λάρνακας, το πρώτο αποχετευτικό Λευκωσίας κ.ά.  

[2] Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κατασκόπων για την οποία οι σχέσεις Κύπρου και Ισραήλ έφτασαν στην κόψη του ξυραφιού, αφορά στη σύλληψη δύο Ισραηλινών πρακτόρων της Μοσάντ στις 7/11/1998 στο Ζύγι. 
[3] Από το 1990 μέχρι 2008 δεν έχουμε σαφή καταγραφή των ρωσικών κεφαλαίων που πέρασαν από την Κύπρο. Η Κεντρική Τράπεζα θα ξεκινήσει μια καταγραφή το 2004, μετά το 2008 περισσότερο αναλυτικά αλλά μέχρι σήμερα παραμένει ελλιπής. Το ΔΝΤ ανέφερε ότι για το 2010, η συνολική εισροή αποθεμάτων ΑΞΕ ανήλθαν στα $ 56.7δις (€ 42.8δις), ενώ σύμφωνα με τα δεδομένα της Κεντρικής Τράπεζας τα αποθέματα ΑΞΕ ανήλθαν σε μόνο € 13.1δις. Αυτά δεν αφορούν απαραίτητα καταθέσεις ή επένδυση σε πάγια ενεργητικά στο νησί, ούτε υπάρχουν ενδείξεις ότι παραμένουν στο νησί. Η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας έχει διαφορετικά δεδομένα για την έξοδο ξένων επενδύσεων προς την Κύπρο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της, το απόθεμα των εξωτερικών επενδύσεων στην Κύπρο, στο τέλος του 2010 ήταν $ 18.0δις ή € 13.6δις.